Tag Archives: John Vanderslice

John Vanderslice – White Wilderness

Standard

Den smygande popfyren Vanderslice finn tonen med eit fabulerande og allsidig orkester.

7

cover

Ei ny plate frå John Vanderslice har for vane å komme smygande litt på sida av der praten utspelar seg. I over ti år har det vore slik. Men kjem gjer dei nå likevel desse platene hans. Og godt utrusta med gjennomarbeida popmusikk er dei. Som den studioeigaren og produsenten han er har det blitt til at han tar seg tid og gjer seg føre med platene sine. Utan at hans nøye uttenkte soniske løysingane tar livet av tonane. Tvert om har vel platene heller vore kjenneteikna av ein varm og underfundig musikalitet som har gjort dei til kjære lytteobjekt. Slik også med årets plate. Sjølv om den har blitt til på eit noko anna vis, og i eit heilt anna tempo, enn kva standard Vanderslice-prosedyre har vore.

Minna Choi heiter ei dame som ein dag kontakta Vanderslice og lurte på om han kunne tenke seg å nytte hennar orkester med klassisk trena strykarar og blåsarar (og litt anna) som faste lydtilbydarar i studioet sitt. Ja kanskje det, tenkte Vanderslice, når han fekk tenkt seg om litt. Det er jo mange studio her i San Fransisco og omliggande område, tenkte han, men ikkje så veldig mange som kan freiste med eit eige orkester. I alle fall ikkje Magik*Magik Orchestra. Så dermed vart dei ein del av studioet Tiny Telephone sitt tilbod.

Og når tida var kommen at han skulle lage ei ny plate sjølv, var lite meir opplagt enn at Magik*Magik Orchestra måtte bli med. Så det vart dei. På den halvtimen-lange plata White Wilderness. Spelt inn på litt over halvtimen, men ikkje så veldig mykje meir. Tre dagar tok det, og så var den ferdig. Ei nesten sensasjonell rekordforbetring for vår mann.

Men frykt ikkje, Vanderslice lukkast på dette viset også. Og Magik*Magik Orchestra har ei sentral rolle. Ikkje ei smektande og symfonisk rolle. Dei kan ta på seg ei svirvlande og litt fyndig rolle, og gjere god plass til luskande pianoakkordar, som i sårsalte Sea Salt. Eller dei kan vere viltre og uroskapande, og ha ein knurrande saksofon i ermet, som i fripopsaken The Piano Lesson. Det er laust og ledig, innhaldsrikt og pretensjonslaust. Det er Vanderslice.

«Sun shines on the Gaza Strip, smiles on the back alleys of Madrid» er det aller første John Vanderlice syng. Det blir raskt mørkare, det blir natt, litt hutrete, og det blir snø, nok av snø. I tittelsporet. Eit dvelande tittelspor, vandrande i reservert sonisk motstand, og omhandlande kvit nedbør som dekker til alle spor.

I Convict Lake, den mest fengande låta på plata, er det vinden som har ei rolle. Utan at den skal bli tildelt skulda for at hovudpersonens campingtur endar i tåka. Og derifrå over i ei sjukehusseng, «bound down like Gulliver tied up in thread», før ein noko miserabel konklusjon set punktum: «You can’t take back what you put in your head».

Han har alltid laga interesseskapande tekstar til songane sine Vanderslice. Svarte, dunkle, litt skrudde, og ikkje alltid heilt opplagte tekstar. Tematisk ofte med eit litt anna fokus enn den gjengse songtekst. English Vines er ein av desse. Eg har funne den vakker, skjør, og litt Lambchopsk. Høyrt dens svale klarinett-tonar, tungsindige steelgitar, og blåe pianotårer. Og fundert litt over den. Sånn tilsynelatande handlar den om ein fyr som slit tungt med naboen sine slyngplanter. Dei er ilskne og angrepslystne, og har «roots to deep to kill». Meir enn han kan takle, så til slutt endar han opp i evig skjul bak markisene sine. Kanskje har songen ingen djupare meining enn nett det den fortel, og det er heilt greitt det. Eller kanskje er det eit forsøk på å seie noko om frykt, om mistru, eller maktesløyse. Kanskje? Den sterkaste songen på plata er eg derimot ganske så sikker på at den er.

Sånn mot slutten av ein halvtime eg tenker det kan vere meiningsfullt å søke selskap med, ein gong i blant.

Først publisert på Groove.no (i 2011)

 

John Vanderslice – Romanian Names

Standard

Mindre død og forderving, men stadig mykje popfint å finne hos Vanderslice.

7

cover

Den store undergangsangsten, Johannes openbaring, og synet av to fly som krasjar inn i New York sine landemerke har vore herskande tema i John Vanderslice sitt popvirke. Slik er det ikkje på Romanian Names. Det er ein Vanderslice med eit lettare sinnelag som gjer seg til kjenne denne gongen. Litt lettare, i alle fall. Fokuset blir retta meir mot dei nære ting. Men det finst jo grunnar til å bekymre seg der også. Og Vanderslice finn dei. Sjølvsagt gjer han det.

Han finn dei, men syng i litt vagare ordelag om det han finn. Vagare, og i mindre grad i den forteljande stilen som har prega mange av hans beste songar.

Ei lita retningsendring altså. Lita, for det er ikkje på noko vis ein ny og ukjent Vanderslice vi høyrer. Han opererer framleis blant dei grasiøse og tilsynelatande vennligsinna poptonane, og nærmar seg berre heilt unntaksvis dei meir truande soniske former.

Slik er det.

Slik er det åtte år og seks album inn i ein solokarriere som på ingen måte har gjort Vanderslice til ein velkjent skikkelse. Han høyrer nok heller med blant desse som har måtta nøye seg med skrytet frå ein og annan musikkskribent, bloggar og indierock-disippel (fortent skryt må vite). Ei skjebne eg nok har mistanke om at Romanian Names kjem til å lide også. For sjølv om mannens nye label Dead Oceans ytrar forhåpningar om noko anna, har eg vanskar med å finne teikn på at ei popfurore med Vanderslice sitt namn på er i emning.

Om då ikkje Too Much Time skulle vise seg å vere tufta på eit melodisk uttrykk med eit nedslagsfelt utover det eg sit og innbillar meg. Den angerfulle popballaden Too Much Time. Driven fram på eit luftig teppe av piano og keyboardtonar. Og med ein Vanderslice som syng om kor stusselig livet kan fortone seg når heimen er fortid, framtida eit opent spørsmål, og det meste tyder på at «freedom is overrated». Sårt, og nydelig.

Eller kanskje Tremble and Tear kan finne ein del hjerter. Harmonifin og Fleet Foxes-infisert som den er. Harmonisong av dugande kaliber har forresten Vanderslice krydra fleire av spora på albumet med. Til dømes den Elliott Smith-slekta C&O Canal, synth- og folkpop hybriden D.I.A.L.O, og pop-psykedeliske Carina Constellation.

Psykedeliske svingar er på ingen måte eit framtredande mønster hos Vanderslice. Men små drypp dukkar opp her og der. Som i catchy Sunken Union Boat. Ein liten popsmart sak, lett dansande på ei strak linje som strekker seg frå The Lovin» Spoonful til The Shins.

Det er vel i det heile ei aning meir tempo over det Vanderslice gjer denne gongen. Og det er kortare låtar. Aller kortast er tittelkuttet. Ei akustisk-gitar akkompagnert vise om ei turnjente frå Romania, og omtanken songaren har for hennar usikre skjebne. Kvifor han har kalla heile albumet opp etter denne visa, skal eg ikkje gje meg til å spekulere på. Men det kunne sikkert vel så gjerne heitt Fetal Horses. Etter den smått Morrissey-slekta og surrealistiske songen om fødsel, død og knuste draumar.

Eller kanskje Hard Times. Etter den i dobbel forstand minnerike avslutningsballaden. Ein ballade brakt fram av bratsj og fiolin, og ein Vanderslice som syng om den varme sommaren då ho «were swimming off the Serbian Coast». Kor nå det måtte vere, og kva han no måtte meine med det. Men vakkert er det. Vakkert, lengselsfullt, og litt vagt.

Lydbildet er vel så mykje dominert av keyboards som av gitar. Og det heile er lappa saman, og pynta på, over fleire etappar. Både i Vanderslice sitt heimestudio, og i hans Tiny Telephone studio. Utan at verken liv, varme eller poetisk nerve har blitt borte i prosessen.

Så ein slags konklusjon kan vel då bli at det finst verre måtar å søke selskap med livets vemod på enn saman med Romanian Names. Atskillig verre.

Først publisert på Groove.no (i 2009)