Tag Archives: Simon Joyner

Simon Joyner- Ghosts

Standard

Ein dobbeldose grundig svartmalande og støyplaga countryrock.

8

cover

Det finst ein fyr i Omaha som ikkje har selt allverden av plater. For all del, det finst mange fyrar i Omaha som ikkje har selt ei einaste plate, men til forskjell frå dei har den fyren eg har i tankane faktisk laga ein god del plater, som så altså ikkje har selt noko særlig. Slikt kan by på utfordringar. Det blei til dømes noko vanskelig å finne midlar til å få spelt inn den der dobbel-lp’en han hadde sett seg i hovudet at han ville lage. Særlig sidan han helst ikkje vil belasta det uavhengige plateselskapet med påfunnet sitt.

Han fant ei løysing.

Simon Joyner søkte den nettbaserte finansieringsplattforma Kickstarter om hjelp. Han fortalte at han var i gang med eit ambisiøst, uryddig dobbeltalbum, med songar om kjærleik, død, og det meste imellom, som han tenkte berre skulle ut på vinyl. Han fekk napp. Han fekk presentere prosjektet sitt på nettstaden. Men fanst det nå verkelig folk der ute som ville yte ein skjerv, eller tre? lurte han sikkert på. Han måtte definere eit mål. Han sette det til 6000 dollar. Meldte det seg nok interessentar, slik at summen blei nådd innan 19. februar 2012, var dollarane hans. Visst ikkje blei det ingenting av det. Då fristen gjekk ut låg det nesten 12 000 dollar og venta på han. Så det er altså ikkje berre meg. Det finst nokre til som synst det høyrest freistande ut med eit dobbeltalbum frå Simon Joyner.

Eg har albumet liggande ved sida av meg no. Det er i gatefold-format, slik eg kan minnast dei kom iblant, for ein mannsalder sidan. Coveret er ein collage av 150 små fotografi av menneske, som smiler, stort sett. På innsida står tekstane å lese, dei smiler ikkje. I to kvite posar finn eg dei svarte vinylplatene. Eg høyrer på dei, vender dei, og høyrer på dei. Igjen og igjen. Men like forbanna svarte blir dei.

Då Simon Joyner spelte inn si første plate, i 1992, song han linjer som «In the dark you can picture me any way you want to» og «All of your bright ideas are now suffering in the dark». Ute i dette dunkle lendet har han i all hovudsak tusla rundt sidan. Nokre gonger som spartansk visesongar, andre gonger med usikra elektrisitet i ryggen. Men heile tida med skreppa velfylt av songar som det ikkje var plass til i herberget, som aldri fant vegen til krybba der dei oppbyggelige tonar vert servert, som inga funklande stjerne har vist vegen fram til.

Han gjer på ingen måte eit unntak frå denne tradisjonen på Ghosts. Han stiller seg ute i gjørma og klorar mot himmelen. Midt i eit dissonantisk utland. Han hevar si krokete røyst og hevdar at «a good man is hard to find, a bad one’s even harder to get rid of». Det er stygt. Det er rått. Det er fredlaust. Eit avkledd piano klunkar hult, songaren ser ned på eit par skjelvande hender og syng, nervøst: «In the absence of truth, I abstain, In the presence of a lie, I cup my hands and pray for rain». Det er dystert. Det er dvelande. Det gneg.

Melodiane til Joyner har vel aldri kunna karakteriserast som komplekse musikkstykke. Heller ikkje dei 17 på Ghosts. På sitt vis er dei countrysongar. Unnfanga av ein seig ørkenvind, født bak ein vridd blues, pint under Velvet Underground. Han syng dei ikkje med historias mest treffsikre røyst, men han leverer dei med reinspikka overtydnad. Og dissonansen og gnisselet har fått friare spelerom enn på noko Joyner-plate sidan den smått legendariske 1994-utgjevinga The Cowardly Traveller Pays His Toll.

LP’en kan, litt lausleg, opplevast som ein songsyklus der side 1 startar i dirrande uro, dei to neste sidene grev seg ned mot den ultimate botn, før siste side kryp opp av gjørmeholet og skimtar noko bak ei sky av tvilsam lykke som kanskje kan slekte på håp. Så nei, den er ikkje aksla for eit kvart høve. Så ja, dens 90 minuttar kan definitivt kjennast som nok. Meir enn nok. Likevel har det hendt, at eg etter å ha putta plate 2 tilbake i posen, i neste vending har lagt plate 1 på tallerken att. Og Vertigo har endå ein gong tatt kontroll over rommet. Vertigo, eit frenetisk stykke rock’n roll, med svimle gitarar, og ånda frå Dream Syndicate pustande i nakken. Ein rapport frå ein syndas pøl, der folk heller vil «be caught dead than alone on a Saturday».

Resten av side 1 står i countryrockens teikn. Last Will And Testament, som i melodisk gemyttlige former fortel historia om ein fyr og hans ambivalente kjensler for dama som drog sin veg. Blodig vakre Red Bandana Blues som skildrar ein manns indre dialog kring temaet «I’m leaving, I’m staying». Og saktmodige Sing A Little Lullaby. Om døden, og denne verda som er så full av kjærleik, men som på langt nær har nok.

Det går i grunnen ikkje an å yte Simon Joyner sine tekstar rettferd i ein omtale som dette. Dei dveler som de skjønar ved tema som er blitt behandla i mang ein song. Slik er dei på ingen måte originale. Men så er dei det likevel, på sett og vis. Fordi dei utan tvil er Joyner sine historier. Fortalt slik han fortel dei. Skarpt og rasjonelt formulerte noveller, med eit Joynerpoetisk tilsnitt.

Cotes du Rhone, Cotes du Rhone
I’ve been squeezed by the grape and it’s darkened my tongue
You always swore you’d dish and then run
But the truth is a bitch so I guess I’m drowning some
Drowning some in cheap Cotes du Rhone

Simon Joyner har også laga ein song om korleis han saknar Vic Chesnutt. Om korleis bodskapen om bortgangen lamslo han. Om å prøve å drukne sanninga i billig raudvin. Men den blir like forbanna sann for det. Etterpå syng han songen om å akseptere det. If It’s Allright With You (It’s All Right With Me). I to deler. Ein skrikande og ustabil blues om det å forsone seg med at venner vel å ta vegen utav livet.

Der, akkurat der er plata på sitt svartaste. Men Answering Machine Blues gjer absolutt ingenting for å løfte stemninga. Her har hovudpersonen jaga både eigen og andres skugge gjennom natta. No sit han i bakrusens einsemd, med gårsdagens meldingar på telefonsvararen gåande på repeat. Det verste har skjedd. Eller? Joyner avsluttar side 3 med å raljere ein smule over temaet. I god gammaldags skranglete countryrockform serverer han den kostelige (sic) When the Worst Doesn’t Happen. Og refrenget går sånn her:

When the worst doesn’t happen, thats good luck
When it does, you best not complain
Because I’ve spent some time at rock bottom, you see
And there’s always room to get even lower, my friends

Dit tek han ikkje vegen. I staden dempar han støyen, reduserer dissonansen, og lar tonen lysna. Men sit like fullt i skumringa. Drar ein hengslete og twangy Hard Luck Heart. Grunnar, sonisk fordragelig, over temaet If I Left Tomorrow. Og proklamerar: «nothing was wasted here, nothing was sold, we just traded freedom for something even harder to hold».

Dei fleste går sikkert forbi Joyner denne gongen også. Sånn er det visst berre. Men eg kjem no tilbake til han. Gang etter gang. Til Ghosts også. Sånn er det berre.

Først publisert på Groove.no (i 2012)

Simon Joyner – Out Into the Snow

Standard

Ein løyndom verdt å avsløre: Simon Joyner er ein av dei aller beste songtekstforfattarane på denne sida av Blood on the Tracks.

8

cover

Den anerkjente radio-DJ’en John Peel spelte i 1994, i eit av sine BBC-program, ei plate non-stop frå første til siste rille. Det var visst andre, og siste gongen, han gjorde noko slikt. Den første gongen han gjorde det var i 1976, då gjaldt det Bob Dylans Desire. 18 år seinare heitte plata The Cowardly Traveller Pays His Toll. Det var ikkje ei plate med dei store forventningane hengande over seg. Den var trykt opp i skarve 1000 eksemplar, gitt ut på opphavsmannens høgst private label, og berre på vinyl. Plata var Omaha-ibuaren Simon Joyner si andre. Den store etterspurnaden etter plata førte hendinga ikkje til. Ein viss kultstatus, jodå. Men behov for nyopptrykk? Niks.

I fjor tok bysbarn Conor Oberst sitt vesle plateselskap Team Love affære. Plata vart gjeve ut att, på vinyl, og på cd. Det er meir enn Peel-statusen som har gjort den fortent til det. Langt meir. Den er skoren i ei rå og skjørt forstyrra folkform. Veldig lo-fi og totalt erobrande, med sitt mest skilsetjande augeblikk heilt til slutt; Joy Division. Songen Joy Division, den kanskje mest sagnomsuste i Joyners katalog. Den handlar ikkje om Manchesterkvartetten. Men ein poster av bandet heng på veggen, hos ein ung mann, og undergangen nærmar seg, nådelaust. «Papa, everything falls apart» skrik Joyner i siste fase, medan ei kakofonisk lydsmørje prøver kvele det fortvila ropet.

Tematisk er det i liknande mørke og desperasjonskallande former Joyner har pleidd å operere sidan også. Ja, for det har faktisk vore eit sidan. I skuggen av dei flestes synsfelt har det jamleg dukka opp plater frå hans hand. Gode plater. Ikkje tufta på like mykje sonisk råskap som The Cowardly Traveller (nokon av utgjevingane har endåtil vore ganske så stillferdige viseplater), men veldig ofte dyppa i tonar ein kan kjenne dragning mot, og ikkje minst rissa i språklege former som fortener merksemd.

På platefronten er hans største post-1994 prestasjon 2006 utgjevinga Skeleton Blues. Hans mest elektriske plate sidan the Cowardly Traveller, gjort i kompaniskap med ein gjeng han kalla The Fallen Men. Eit lite meisterstykke i sitrande americana, der arven etter Leonard Cohen, Townes van Zandt og Lou Reed rotar seg i hop, under det dunkle lyset av ein måne i bakrus.

Skeleton Blues er også det siste av nytt materiale vi har høyrt frå Joyner. Inntil no, no har han oppfylgjaren ute, Out Into the Snow. Den kjem i rolegare former enn Skeleton Blues. Har meir Cohen enn Reed i seg. Elektriske instrument dukkar rett nok opp, men har inga som helst dominerande rolle. Då har nok den akustiske blodsbroren ei langt meir framtredande rolle, samstundes som den nyt veldig godt av innspel frå piano, steelgitar, ledug rytmikk, og ikkje minst nokre kontrastbyggande og sterkt minneverdige strykar-arrangement.

Hovudrolla er det no likevel røysta til Joyner som har. Den slett ikkje perfekte, eller alltid fullt ut tonetreffande, røysta hans. Den ustøe, limiterte, men langt i frå karakterlause røysta hans. Den hadde sikkert ikkje passert første hinder i ein Idol-konkurranse, men den passerer alle i denne samanhengen, og tar lyttaren med på ein transperent tur inn dit ambivalensen dekker kampen mellom uro og harmoni.

Her ifrå fortel han, på Joyner-vis, historier om dei som elskar, dei som har elska, og dei som hungrar etter å bli elska. Han skildrar folk i havsnaud. Folk som har dratt ut på ei ferd i ukjent farvatn, utan å ha sjekka værmeldinga først. Folk som drøymer draumar med lenker på. Folk som skannar rommet for mareritt før dei går til sengs. Folk som tørstar, leitar, snublar, og som kjenner på den bitre smaken av løgner og tapte sjansar. Folk som mest av alt søker fred og harmoni, men som ikkje heilt finn utav kartet dei har fått utdelt. Kanskje fordi det er tilsmussa, men først og fremst fordi det nok ikkje heilt stemmer med terrenget.

Det sorgtunge og ugjestmilde har altså eit sterkare grep om omstenda enn det lukka har. Langt sterkare. Utan at vi skal titulere seansen for heilsvart. Den har sine lysstrimer, den har sitt snev av håp. «The future gives birth to both sorrow and mirth», syng songaren, og meiner det. Før han i neste omgang etterlet seg den eine skikkelsen etter den andre i ein tilstand der framtida ikkje er ferdigmalt, men der sjansane nok synest større for at den blir malt med duse enn med funklande fargar.

Åtte songar, som til songar å vere må seiast å vere lange. Der det er orda til Joyner som dekker det meste av flata. Klokt nok, for det er hans lag med desse orda som imponerer aller mest, denne gongen også.

Først set The Drunken Boat sine segl. I nesten ti minutt fortel Joyner om denne båten, og dens skipper. Dvelande. I enkle, varleg bølgjande former. Eit rikt forråd av skarpskorne bilde blir presentert. Eit og anna med snev av solskin i seg, langt fleire fortel om dunkle skuldingar, og ei utålelig framtid. «And memory drank from the horizon, while my eyes dried in the breeze», vert det sunge. Betre ville det kanskje vore om stormen kom og vaska minna vekk? Men så, like etter at eit smått oppskakande John Cale-slekta strykearrangement bringer låta inn i siste akt, erklærer forteljaren at det heile eigentlig berre er oppspinn, «an apparation, another sailor’s myth». Utan å virke tvers igjennom overtydande om at så er tilfelle.

Ein fabelaktig song, verdt heile plata åleine. Men den er ikkje åleine, om å vere fabelaktig. Det er nokre til her også. Og ingen dårlige, ingen uinteressante, ingenting som får ein til å trekke mot skip-knappen. Absolutt ingenting.

Ambulances høyrer med blant dei fabelaktige. Eit par kvinnestemmer dekorerer den med sine «ooh-ooh-ooh», midtvegs smyg ein resignasjonens fiolin seg med. Og tonen er vakker, lendet opent, rommet luftig, og dynamikken kjenslig. Forteljaren fortel om ei kvinne han elska. Ei kvinne som søkte graset på den andre sida, utan at ho fann den evige grøne lukka der heller. På ingen måte. I ein ambivalent mikstur av skadefryd, medkjensle, og trøyst, syng vår mann refrenget slik:

«Tell me why you’re so bitter woman,
Didn’t it turn out like you planned?
For every hole in your neighbor’s garden
there’s a pretty flower in your hand.»

Sunday Morning Folk Song For Sara er like bra. Av det Cohenske her er vel denne låtas melodiske formel den mest Cohenske. Suzanne-æra. Joyner starta sitt første album Room Temperature med Folk Song For Sara. Der hans hardt prøvde Sara nokså meiningslaust vart forelska i «a loser who robbed used and bruised her». Søndagmorgonen Joyner bringe Sara inn i denne gongen har spiren til harmoni i seg. Det har ikkje alltid vore slik for fyren som fortel; «I was born alone in a blue room in New Orleans», og «it took years to break my heart, just to see what it was made of». Men no, no sit han her, med frukosten ferdig, og ventar på at hans kjære Sara skal slå opp augo. Om harmonien held fram når så skjer, vel det seier songen ingenting om. Men plata, heile plata, den er tileigna Sara.

Tittelkuttet høyrer også med blant dei fabelaktige. Ein mann, ei nedtrykt sjel, eit kjellarmenneske, lever i ein støvete og vaklevoren kjellar like under ei togline. Ei oppringing frå ein nedkøyrt venn i naud fører han «out into the snow», for å yte hjelp. Utflukta set sine spor, og då ikkje berre i snøen. Tilbake i kjellaren drøymer han ein sveitt draum, og i ein klaustrofobisk tilstand stegar han enno ein gong opp trappa og ut i den jomfruelige snøen. Eit par kvinnerøyster svevar spøkelsesaktig bakom songaren, bandet spelar nøysamt, pianoet er jazzblått, og tonen magisk. Enkel, countryfolk-forma, og magisk.

Det er slett ikkje tilstandar og tonar av innovativ karakter Joyner byr på. Men måten han gjer det på, orda han gjer det med, tonane han gjer det med, treff i alle fall denne lyttaren. Så når eg no i denne stund set plata inn i hylla, der like ved sida av Joy Division-platene, ja så veit eg veldig vel at det, det er ein plass den ikkje får stå i fred og samle støv.

Først publisert på Groove.no (i 2009)

 

Simon Joyner – Skeleton Blues

Standard

Skeleton Blues er countryrock frå baksida av stadion, blues frå ein dysfunksjonell avenue, og folkrock med klør frå ei sjel som blør.

cover Det er sjeldan ei plate gjer meg like mange, og så tydelige, assosiasjonar som det Skeleton Blues gjer. I notatane eg kikkar på akkurat no har eg skribla ned 18 namn. Den aller første førestellinga som dukka opp på det indre kinolerret mitt idet lyden frå plata fylte rommet var bilde av Townes Van Zandt si ånd på ein ustabil tur med Dream Syndicate. Definitivt ikkje eit presist bilde, men det hintar i rett retning, det gjer det. Eg skal ikkje plage lesaren med å ramse opp alle dei andre namna, men kikkar du i kolonnen til høgre ser du nokre av dei.

Så ja, ein kan ta Simon Joyner for stadig vekk å lene seg tett opp til tonar, tematikk, fraseringsmåtar og soniske vegval andre har prøvd seg på før han. Men ein kan ikkje ta han for, i alle fall kan ikkje eg det, å dvele med det uinspirerte, det uvesentlige eller det middelmåtige. For i dei retrospektive tonane hans er det ein evigvarande gnist, ei poetisk reinskoren kraft og ein gnagande uro som nektar det meiningslause og det grunne handlingsrom. Heile den svingete vegen frå første truande gitartone i Open Window Blues til siste lyriske klunk i My Side of the Blues. Så derfor har eg lytta til Simon Joyner og hans Fallen Men med ei stadig stigande interesse og veksande pirring i ryggmargen.

For eit par veker sidan var dette noko eg aldri hadde gjort før. Lytta til Simon Joyner altså. Eg kunne sikkert ha gjort det om eg hadde fylgt betre med. Dette er nemlig ikkje mannen si første plate. Det er ikkje hans andre heller. Det er hans tiande (eller der omkring). Etter kvart som Skeleton Blues klamra seg sterkare og sterkare fast i meg, vaks det derfor fram ein trong etter å finne ut kva mannen hadde hatt for seg på alle desse platene eg aldri hadde høyrt. Så eg hanka inn eit par av dei eg. Hotel Lives og The Lousy Dance heiter dei. I si langsame, einstonige og forsiktig tilsmussa folkdrakt søker dei å finne seg tilrette ein stad til venstre for Cohen, til høgre for Oldham, ved beina til Dylan. Dei finn vel ikkje heilt roen der, men stikk heller ikkje av. Det er avgjort to fine plater, særlig Hotel Lives, men heilt som denne nyaste er dei no ikkje.

Tre av dei sju spora på Skeleton Blues har blues i tittelen. Dei fylgjer ikkje hevdvunne blues-skjema av den grunn, slik Bob Dylan har gjort misjon av på sine eldre dagar. Dei kranglar seg derimot fram i farvatn Dylan rørte rundt i den gongen han var «younger than that now». Og samanlikna med det eg har høyrt av Joyner sitt tidlegare materiale så er det meir lyd på denne plata. Både når det kjem til styrke og til nyansesvingingar. Den akustiske gitaren er til stades i kvar låt, men den får ofte drahjelp av den elektriske fetteren, som både snor seg, lirkar og brenn. Steelgitar-render kjem stundom sigande, og poengterte og subtile pianotonar smett innom og drar sin veg.

«A symphony of laughter sped up to sound like violins lured me to the open window»

Frå denne utkikksposten syng Joyner ein Open Window Blues som fører tankane i retning av både Dream Syndicate sitt Medicine Show, Dylan sin It’s Allright, Ma (I’m Only Bleeding) og William Burroughs sin Naked Lunch. Det er ei dyster, regntung, klaustrofobisk og absurd verd han skuar ut på. «Lazarus, you are free now to die again» sukkar han i slutten av fjerde vers. Eit par elektriske gitarar sår hudlause tonar for så å kaste seg inn i ein rotlaus kaskade i siste fase. Det er folkrock med klør frå ei sjel som blør. Det er den ustødige dansen på ein «shifting pile of skeletons». Det er eit opningsspor som sug deg inn i eit mørke du kanskje ikkje burde vore i, men som du helst ikkje vil utav.

«The only thing worse than blacking out, is waking up just where you are»

You Don’t Know Me er countryrock frå baksida av stadion, med smygande gitarlinjer, voggande pianotonar og ein steel-gitar som kjem krypande inn frå venstre. Ei skildring av den store overmannande einsemda. Sonisk sett kunne det kanskje ha vore eit møte mellom Ben Weaver og Howe Gelb. Men det er altså Joyner frå Omaha, og det er like bra det.

«When she calls to you, answer night»

Ein hul pianolyd, ein skurrande gitar, og dagslyset er minst ei natt unna. Langt inni der er det ein countrytone, men det er ikkje håpet den bringer med seg. «When she lowers your head, answer night».

«So go find me a father who needs to be killed, and a mother who cheats and some blood can be spilled»

Det er tid for seks minuttar med Medicine Blues, og Joyner er i angrepsposisjon. «Hey helpless brother, I’m talking to thee». Han spyttar ut orda og lar det stå til meir enn nokon annan plass på albumet. Han er Shakespeare i ein Dylansk skikkelse med Rolling Stones som backingband, og bilda er brutale.

«This is where the insects go to expire, fire
This is where the children go to weep, sleep/This is where the gypsies go when they retire/Now they’re counting on you kid and your famous cold feet»

Og han dei håpar på er The Only Living Boy in Omaha. Rystande vakre og ugjestmilde strykarar tvinnar seg rundt tonane som kræsjande gule blomar og medverkar såleis til å skape eit stykke attraktiv og usikra kammercountryfolk. Conor Oberst og eit par Sister Lovers luskar rundt i skuggane.

«Paralyze me with a trembling body, paralyze me with your Polaroid face»

Ein Epilogue In D, ei vemodsfull vise, ei dvelande bønn, ein dysfunksjonell kjærleikshistorie. Eit saktegåande, temperert og oksygenrikt tilfelle.

«She was the one who always came so close to smiling, she made crying seem like Christmas Eve»

Avslutningssporet My Side of the Blues er Joyner hans akustiske gitar og ei gripande vakker vise, som varer og varer, i ti minuttar. Forsiktig, og utan å ha hastverk sinnet, vandrar trubaduren gatelangs og ventar på at regnet skal komme og vaske han rein. I ein døropning står ho med «smilet» og kallar; «if you come to me, I’ll make it easy for you». Townes Van Zandt har laga eit par låtar i eit liknande tonemønster. Denne blir ikkje dårligare av den grunn.

Og no sit eg her og lurer: Kan det verkelig vere slik at eg nesten heilt uforvarande har ramla over Simon Joyner, akkurat idet han har kreert sitt meisterverk? Kan det vere slik at eit album ein knapt finn omtalt andre stader enn på Jagjaguwar si heimeside kan vere blant årets aller beste? Kan det vere slik at eg er blitt fanga i Joyner sine tonar? Til det siste; ja, men eg ser ingen grunn for å kjempe meg fri. For her vil eg bli.

9/10

Først publisert på Groove.no (i 2007)